Wat als we niet wachten tot het gebeurt? Ik herinner me nog hoe plots alles stilviel. Het nieuws kwam binnen, en niets was nog gewoon. Een leerling was overleden. Wat daarvoor nog een gewone schooldag was, werd ineens iets waar we geen woorden voor hadden. We moesten schakelen. Als leerkracht. Als collega. Als mens. En vooral: als team. Elk team draagt anders In zo’n moment wordt heel zichtbaar hoe verschillend we omgaan met verlies. De ene wil praten, de andere wordt stil. De ene neemt spontaan de leiding, de andere zoekt houvast. Sommigen voelen meteen wat nodig is, anderen twijfelen. En dat is oké. Maar het maakt het ook moeilijk. Want wanneer er voordien nooit samen is stilgestaan bij rouw en verlies, is er vaak geen gedeelde taal. Geen gedragenheid. Geen richting. Je doet wat je kan, met wat er op dat moment is. Wanneer houvast ontbreekt Wat mij altijd is bijgebleven, is hoe zwaar dat kan voelen. Niet alleen het verdriet om wat er gebeurd is, maar ook de onzekerheid. Doen we het w

Voeding gaat niet alleen over wat op je bord ligt, maar ook over wat je toelaat in je leven. Over luisteren naar je lichaam, grenzen respecteren en bewust kiezen wat je energie geeft in plaats van neemt.

Een persoonlijke reflectie over zorgouderschap wanneer het oké gaat, maar waakzaamheid blijft. Over hopen, leven, levend verlies en leren anders vasthouden.

Waar licht en gemis elkaar raken, ontstaat ruimte voor herinnering. Een zachte kijk op december en alles wat meewandelt.

Hoe kinderen levend verlies ervaren en tonen. Over nabijheid, gedrag, stilte en wat kinderen écht helpt in wat blijvend anders is.

Sommige paden ontstaan niet uit een groot plan, maar uit kleine stappen — soms ook uit stiltes, uit wat moeilijk was, of uit het verlangen om iets anders te doen met wat het leven brengt.Zo begon ook mijn pad. Dat ik altijd al een bijzondere affiniteit had met kinderen, is iets wat me mijn hele leven heeft vergezeld. Na twaalf jaar in het onderwijs zette ik de stap naar het werk als pedagogisch coach. Toch bleef er een verlangen knagen. Ik voelde dat ik mensen op een persoonlijkere manier wilde helpen. Zo begon ik aan de opleiding tot kinder- en jongerentherapeut en startte ik in 2020 mijn praktijk in bijberoep. Na een tijdje merkte ik dat er energielekken ontstonden. Ouders verwachtten dat ík het zou oplossen. Ik werkte met het kind, maar miste de echte verbinding met de ouders — al had ik dat toen nog niet zo door. Tot het moment kwam waarop mijn rekker brak. Na de zoveelste opname van onze dochter — eentje die we niet hadden zien aankomen — belandde ik in een zware zorgburn-out. In